Dit is experiment raampodia – een verslag van 3,5 maand lang communiceren met de overburen door middel van raamposters.
Experiment Communicatie met Overburen en andere Buurtbewoners.
Ik woon sinds kort in een andere kamer in hetzelfde huis. De mensen die tegenover mij wonen hebben mij als nieuwe overbuurman gekregen. Ik probeer met hen in contact te komen door middel van posters die ik voor mijn raam hang. Poster 1: aangebracht op zaterdag 25 februari. Klik op de kleine foto’s voor een vergroting.
3 maart. Nieuwe poster na geen enkel spoor van interactie.
15 maart. Dit zou toch wel reacties moeten opleveren.
26 maart. Wat zag mijn oog vanochtend tijdens mijn eerste bakkie van die dag, het is werkelijk waar! Lennart Wolfert heeft de dialoog uitgelokt en hem gekregen. Schuin tegenover mijn huis op de begane grond is een A4′tje voor het raam geplakt. De auteur heeft om het voor mij leesbaar te maken de letters eerst als outline opgezet, om ze vervolgens in te kleuren. Grandioos! >>> Hou ‘m Hier!
29 maart. Wat stond mij te doen…Ik wilde graag reageren op de reactie van mijn overbuurvrouw, maar wilde de communicatie met andere buurtbewoners ook optioneel houden/bewerkstelligen. Het was tijd voor twee posters! (als ik al in staat was om iets te vernemen van mijn overburen via mijn raam is daar per vannacht een einde aan gekomen.)
12 april. Karindra voelde zich klaarblijkelijk niet geroepen positief te reageren op het heerlijke lentezonnetje. Omdat ik niet (meer) helemaal het idee heb dat ik mijn overburen prikkel, heb ik dit keer voor een poster gekozen die dat meer moet doen. Ik spreek ze weer allen aan, en vraag ze iets waar ze wel JA op moeten reageren, het is namelijk enig wonen hier! Laten we afwachten…
19 april. De verwachte reactie bleef uit. De tijd was gekomen om daarop te reageren op een manier die we/ze/jullie niet eerder zagen dit project. Ik dacht, ik moet de mensen de middelen geven om gestalte te geven aan hun communicatiedrang.
Wat ik deed; ik tikte 16 dikke HEMA-stiften en 16 hersluitbare A4-zakjes op de kop. Ik plakte 16 keer twee A3′tjes aan elkaar. Deze geboren A2′tjes stopte ik samen met de HEMA-stiften in het hersluitbare A4-zakjes en duwde deze zestien pakketjes bij zes huizen tegenover mij naar binnen. Via de brievenbus.
Afwachten geblazen.
Zaterdagochtend 21 april, een mooie ochtend. Ik bekeek vanuit mijn raam de podia van mijn overburen. Er was gereageerd!
Het was zeker andere koek dan de koek die Karindra voor haar raam hing. Het was een reusachtige poster opgebouwd uit beprinte A4′tjes. Ik voelde me enorm vereerd met een dergelijke uitspraak, maarrrr….je geeft die mensen de mogelijkheid een prachtige A2-poster vol te kalken met waterhoudende stiftinkt, en wat doen ze.!.!.!maargoed, ze voelden zich blijkbaar wel aangesproken door de post die enkele dagen daarvoor op hun mat lag.
22 april. Het leek zeer zeker een goede zet! De tweede middag daarop zag mijn huisgenoot dat Karindra haar ‘poster’ niet meer had hangen. Het zou toch niet zo zijn dat ze iets nieuws aan het fabriceren is…! Toch wel! Niet veel later hingen er twee gloednieuwe uitingen achter haar raam.
De tekst is als volgt: je kennis van de buurt wil niet echt vlotten he? SUGGESTIE: geef een buur-feest. & Jullie dakterras is groot genoeg
…Toch?Als ik vandaag nog inkt uit mijn printer krijg zal er vandaag een nieuwe poster voor mijn raam komen te hangen, en zullen de overburen nieuwe post ontvangen. Hou ‘m hier!!
24 april. Allemaal leuk en aardig natuurlijk, maar antwoorden op mijn vraag heb ik nog niet gezien. Daarom heb ik de overburen weer voorzien van post. In dezelfde stijl als mijn vraagstellende poster heb ik een antwoordformulier gemaakt. Een A3 JA(voor)NEE(achter)-poster met zelf in te vullen deel. Deze kunnen ze voor het raam hangen, om aan te geven of ze het wel of niet leuk vinden om hier te wonen. Het zou leuk zijn als er wat Ja’s en Nee’s mijn richting op worden geslingerd. Nu is het zaak een nieuwe poster op te hangen waarmee ik reageer op de posters van mijn overburen. Vandaag nog!
24 april. Reactie op de posters van mijn overburen! Het leek mij goed om op alles wat mijn kant op werd gecommuniceerd te reageren. Ik reageer op het geprinte ‘compliment’ en op de schrijfels van Karindra. Om aan te geven en duidelijk te maken voor wie de reactie bedoeld is gebruik ik hetzelfde soort huizenblokje dat ik eerder gebruikte.Ik begon met vrij strakke posters, toen maakte ik een ‘mooie’ poster, nu probeer ik een beetje mee te gaan in de beeldtaal van Karindra. Zij gebruikt een pen
Wat ik gedaan heb is die strakke letterposters als uitgangspunt nemen, om van daaruit uit de losse pols met een balpen letters te maken en in te kleuren/krassen. Zeer benieuwd of dit reacties uitlokt en of er gebruik gemaakt gaat worden van de JA/NEE-posters.
1 mei . De grote JA/NEE-posterverspreiding heeft tot nog toe niets opgeleverd; laat ik dan maar aftrappen. En wat was die Koninginnedag mooi heh! Ook zo benieuwd of mijn overburen nog mooie spulletjes op de kop hebben getikt?!
15 mei. Na mijn aftrap werd de bal aangenomen, maar niet terugespeeld. Karindra kondigde het eigenlijk al aan; geef een buurtfeest! Het is zover, het feest in de vorm van een borrel die best een beetje uit de hand mag escaleren. De communicatie begon met affiches die niet werkten zoals affiches doorgaans werken, nl. aankondigend, bekendmakend, mededelend. Met de komst van de nieuwe poster is de oorspronkelijke functie van het affiche weer terug. Ik kondig de Burenborrel aan! Zal het druk worden?
20 mei. Wanneer is een feest een feest en een borrel een borrel, als je niet alleen drinkt! Tekst: Leuk, ik zal er wezen
1 juni. Ik hou van al mijn buurtgenootjes!
10 juni. De burenborrel!
Het begon rustig, ik eet een chipje, ik eet een toastje, neem er nog maar 1. Tuur wat om me heen.
Het begint wat te schemeren en dan ineens staan er buren op mijn dakterras. Voorstellen! Oh, dus jij bent Karindra! Hee dan ben jij Lennart! Neem allemaal een biertje, laat de borrel beginnen.
Karindra: “Bij de eerste poster dacht ik, die zal ‘ie wel uit een magazine hebben. Na poster twee die naar mijn idee achterop stond gedrukt, dacht ik dat het zou stoppen. Pas bij poster drie werd me duidelijk dat dat niet zo was. Er woont iemand achter dat raam die graag via posters communiceert.”Met een opkomst van 4 man exlusief mij en mijn huisgenoten mag ik niet klagen. We hebben lekker wat biertjes gedronken, elkaar leren kennen en lol gehad! Ik in elk geval wel!
11 juni. De dag na de borrel. Zoals elk gesprek met gedag zeggen begint eindigt het vaak ook zo. Het spel voor mijn raam is voorbij, maar met het postscriptum laat ik mijn overburen met een open einde achter die zij ingevuld zien worden als zij naar de eindexpositie komen van HKU.
De expositie was een feest! Heel veel blije gezichten en veel enthousiasme. Daarnaast was het helemaal leuk dat Karindra samen met een vriendinnetje kwam kijken op de expo en behoorlijk flabbergasted was. Ze wisten na de borrel wel dat het een project was, maar dat er zoveel omheen zat…
